Laatst sprak ik iemand die net een nieuwe functie had gekregen binnen de eigen organisatie. Een intern mobiliteitsbureau had haar hierbij bemiddeld.

Een tijdje wennen
De nieuwe baan beviel goed. De dame in kwestie vertelde dat het wel even geduurd had voordat ze was herplaatst. Ze had een tijdje thuis gezeten. Toen ik vroeg hoe lang dat tijdje was geweest, aarzelde ze even. Ik begreep direct dat het tijdje een flinke tijd was. Twee jaar, of misschien wel drie, flitste door mijn hoofd. Het bleek langer.

Een jaartje of tien
Mevrouws functie was tien jaar geleden komen te vervallen, als gevolg van een beleidswijziging.  Tien jaar lang was de medewerker ‘op non-actief gesteld’, zoals ze het zelf verwoordde. Tien jaar! Verbijstering was vast van mijn gezicht af te lezen, want de medewerker haastte zich te zeggen dat zij in die tien jaar tijd actief haar vakkennis had bijgehouden. Maar dan nog. Tien jaar lang op de bank zitten: hoe is dat in vredesnaam mogelijk?

Doornroosjes
Zowel de werkgever als de werknemer hebben in deze kwestie, mijns inziens, zitten slapen. De werkgever omdat zij de talenten van een vakbekwame medewerker jarenlang onbenut liet. En de werknemer omdat zij – ondanks een intrinsieke motivatie om haar vakkennis op peil te houden – niet zelf aan de bel trok toen haar werkgever zat te slapen. Een oplettende manager van het mobiliteitsbureau had de medewerker bij het uitpluizen van het personeelsbestand ‘gevonden’ in de lijst met boventalligen, en haar vervolgens letterlijk achter de geraniums vandaan geplukt. Ik vermoed dat mevrouw tot aan haar pensioen op ‘non actief’ was gesteld, als deze pro-actieve mobiliteitsmanager er niet was geweest.

Dans
Inzetbaarheid is de verantwoordelijkheid van zowel werkgever als werknemer: It takes two to tango. Zo blijkt ook uit dit voorbeeld, waar niet één maar beide danspartners het tien jaar lang lieten afweten. Gelukkig was er de mobiliteitsmanager die de twee weer bij elkaar bracht. En nu maar hopen dat de roestige heupen het dansen niet zijn verleerd…

Beeld: Timothy Krause op Flickr