[English version below]

Vanwege mijn boek ‘Tango op de werkvloer’ nodigde Esther Jacobs me uit voor de workshop ‘Tango as a Mirror’, waarvoor ze haar Argentijnse tangoleraar Adrián Héctor Luna en zijn vriendin/danspartner Mora Sanchez uit Buenos Aires heeft overgevlogen. Ook woonde ik een goed gesprek over tango & business bij, in een bijzonder gezelschap met als gastheer Paul de Blot, Hoogleraar Business Spiritualiteit aan de Nyenrode Business Universiteit.

‘Dans is een instrument voor betere business’, zo introduceert Paul de Blot het gesprek. En inderdaad ontdekken we al pratend hoe fraai de metafoor van de tango is voor (ideale) bedrijven. Tango is vol van spanning. Tussen harmonie en conflict. Tussen het masculiene en het feminiene. Tussen leider en volger.  Tussen structuur en improvisatie. Tussen beweging en stilstand.  Al die spanningen blijken echter geen echte spanningen, maar paradoxen die opgelost worden in de dans. Bijvoorbeeld: in een tango nodigt de man de vrouw uit om het mooiste, beste van zichzelf te laten zien – zij de bloem, hij de tuinman –  simpelweg ‘by opening the chest’, zoals Adrián zegt. Hij duwt noch trekt haar, maar communiceert non-verbaal wat gaat komen. En zij, zij hoeft ‘slechts mindful’ te zijn ‘to know the next step’. Zo ontstaat een perfecte balans tussen het masculiene en het feminiene.

In het gesprek ontdekken we dat tango een filosofie is, een manier van leven. Zeker voor Adrián en Mora, die hun levens dansen, zo zeggen ze. ‘We should dance our companies’, zo concluderen wij. Als we er in het bedrijfsleven toch eens in zouden slagen om spanningen als paradoxen te zien, erin te brengen waaraan het ontbreekt, dan ontstaat een gezonde balans, bijvoorbeeld tussen ‘profit’ en ‘people’. Is er te veel mannelijke, rationele energie? Vul het aan met vrouwelijke, spirituele energie. Slaat bureaucratie door? Geef ruimte aan spel en improvisatie.

Heel concreet maken we dit nog niet, maar die avond ervaar ik een sprankje van wat mogelijk is als het lukt om leven en werk te dansen. Adrián en Mora geven een gepassioneerde tangoles, waarin ze de dans vanzelfsprekend verbinden aan levenswijsheden. Zo leer ik van hun de ‘box step’, een basispatroon in de milonga, een snelle variant van de tango. Die structuur moet je kennen, aldus Adrián. Maar teveel structuur houdt vernieuwing tegen. Dus de belangrijkste reden om die structuur te kennen is, dat je die vervolgens kunt breken. Daardoor dans je jouw eigen dans en vernieuwt de tango zich continu.

Eigenlijk, zo leer ik, is het beter te spreken van ‘tangoing’ dan van tango.
Want de tango is, net als een bedrijf, altijd in beweging, oftewel, nooit af. 😉

Tango2May2016Nyenrode IMG_6624

 

IMG_6636

 

IMG_6605

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tangoing at Nyenrode University – blog by Aukje Nauta

My book Tango on the Shop Floor made Esther Jacobs invite me to the workshop ‘Tango as a Mirror’, for which she had her Argentinian tango teacher Adrián Héctor Luna fly in from Buenos Aires, together with his (dance) partner Mora. The workshop was preluded to by an excellent conversation about Tango & Business, with a special group of people hosted by Paul de Blot, Professor of Business Spirituality at Nyenrode Business University.

‘Dance is a business improvement instrument’, is how Paul de Blot starts off the conversation. And indeed, during our explorations into the subject, we discover how apt the tango metaphor is to (ideal) companies. Tango is full of tension. Between harmony and conflict. Between masculine and feminine. Between leader and follower. Between structure and improvisation. Between movement and stillness. All these perceived tensions however, are ultimately not so much tensions as paradoxes, to be resolved through dancing them.

An example: in tango, the man invites the woman to show the loveliest, the best of herself – she the flower, he the gardener – simply ‘by opening the chest’, as Adrián puts it. He neither pushes nor pulls, but communicates without words what is about to happen. And she – she only has to be ‘mindful so as to know the next step’. That is how perfect balance is achieved between the masculine and the feminine.

We continue exploring, to discover that tango is a philosophy, a way of life. Especially for Adrián and Mora, who dance their lives, as they tell us. ‘We should dance our companies’, we marvel. If only we could perceive tensions as paradoxes in our business lives, and bring to them what is lacking, we might achieve a healthy balance, for instance between ‘profit’ and ‘people’. An overabundance of male, rational energy? Add feminine spiritual energy into the mix. Rampant bureaucracy? Create space for play and improvisation.

We don’t make this very specific just yet, but that evening I can feel a spark of what might happen if we actually succeeded in dancing our lives and work. Adrián en Mora teach an impassioned tango lesson, in which they naturally make the connection between the dance and life lessons. They teach me the ‘box step’, a basic milonga (fast tango) pattern. You need to be familiar with its structure, says Adrián. But overstructuring prevents innovation. So the most important feature of familiarity with the structure is the possibility of changing it – allowing you to dance your own dance, allowing for continuous changes to tango as such.

My lesson is to begin looking on ‘tango’ as a verb rather than a noun. Tangoing, like a company, is constantly changing, or rather, never done