Veel werkrelaties zijn zo economisch, efficiënt en rationeel-cijfermatig ingericht, dat het je treurig te moede wordt. Schoonmakers die negentig seconden poetstijd per wc krijgen. Buschauffeurs die veel te weinig plaspauzes hebben. Maaltijdbezorgers die, als ze iets te traag fietsen, hijgerig door een algoritme worden geappt: ‘Kun je het vinden?’ In dit soort werkrelaties zijn mensen louter resources; productiemiddelen die harde, meetbare resultaten moeten opleveren. Dit belemmert mensen om echte, liefdevolle verbindingen aan te gaan. En dat terwijl ze daar van nature naar hunkeren.

‘Verbindingen aangaan, dat doe je maar in het café’, zou je denken. Maar wijs is zo’n gedachte niet. Want uit onderzoek blijkt dat als werkenden zich verbinden – aan een bedrijfsdoel, een klant, collega’s, uitdagende projecten – ze volop plezier en energie uitstralen. Niet alleen werkt dat wel zo gezellig, het betaalt zich ook nog eens dubbel en dwars terug, in de vorm van productiviteit en duurzame inzetbaarheid. Energieke werknemers hoeven niet geappt te worden; die appen elkaar wel.

Is dit alles nou raketwetenschap? Nee, natuurlijk niet. We weten dit al decennia. Maar waarom handelen veel bedrijven en hun managers er dan niet naar? Mijn hypothese is dat het geen onwil is – de meeste mensen, ook managers, zijn oprecht geneigd tot het goede – maar eerder onhandigheid.

Omdat dit thema me na aan het hart ligt, heb ik besloten er een speciale lezing over te ontwikkelen. Via die lezing wil ik jou en je organisatie met een mix van wetenschappelijk onderzoek, pijnlijke, alledaagse voorbeelden van de werkvloer en persoonlijke onthullingen (ook over liefdevolle verbindingen, wees gewaarschuwd) uitdagen na te denken over een fundamenteel andere relatie tussen werkgevers en werknemers.

Nieuwsgierig? Neem contact op via mail@factorvijf.eu.

 

Beeld van rawpixel op Unsplash